Stembevrijding nodigt je uit om te uiten wat er in je leeft. Of dat nu onrust, onzekerheid of schaamte is: alles kun je voelen en uiten.
Ik krijg weleens de vraag: moet dat nou wel, alles voelen en uiten? Steeds meegaan met je gevoel? Moet je soms niet gewoon sterker zijn dan wat je voelt? Tegenkracht bieden? Of ‘gewoon’ blijven staan?
Ik vind dit een heel legitieme vraag. Eentje waar ik zelf ook weleens mee worstel. Misschien wel juist doordat ik door alle stembevrijding die ik gedaan heb inmiddels vrij ervaren ben in het reguleren van mijn emoties. Wanneer zich een hevige emotie in mij aandient dan voel ik een keuze: wil ik deze doorvoelen of niet?
De derde optie: erbij blijven
Over de jaren heen is hier wel iets in verschoven. Een verschuiving in hoe ik mij verhoud tot het doorvoelen van emoties. Waar ik voorheen het gevoel had dat ik moest kiezen tussen meegaan in een emotie of me ervan afsluiten, weet ik nu dat er een derde optie is. Namelijk: erbij blijven.
Vroeger vond ik dat abracadabra: erbij blijven. Ik had het vermogen nog niet om erbij te blijven. Dit heb ik moeten leren door keer op keer mijn emoties te uiten in de liefdevolle aanwezigheid van een ander. Met name in de liefdevolle aanwezigheid van een stembevrijder.
Zonder die liefdevolle aanwezigheid van de ander dreigde ik te verdrinken in de emotie. Mét die liefdevolle aanwezigheid was er een bedding waarin ik mijzelf kon laten dragen met emoties en al. Ik hoefde het niet zelf te doen. Ik kon mijn emoties toelaten zijn zonder dat ik erin verdronk.
Je eigen bedding laten ontstaan
Gaandeweg veranderde er iets. Steeds meer ervaarde ik dat ik zelf mijn eigen bedding kon zijn. Dat ik niet hoefde te kiezen tussen toelaten, erin meegaan, mezelf afsluiten, kop in het zand steken of erin verdrinken: maar dat ik mijzelf kon dragen.
Dit is voor mij een van de krachtigste dingen waarom ik zo enorm veel van stembevrijding hou: het stelt je in staat om in je eigen tempo je eigen bedding te laten ontstaan en te versterken.
Want wat zich in je aandient wíl aandacht. Het wil gevoeld worden. Er wordt een emotie in je aangeraakt die eerder niet geuit kon worden, maar daar wel nog steeds op wacht. En hoe meer je leert om die emoties in een veilige omgeving alsnog te uiten, hoe meer je kunt ervaren dat je emoties niet meer overweldigend zijn. En hoe meer je toebeweegt naar het zelf kunnen dragen van je emoties.
Hoe ga jij om met emoties?
Misschien herken je het: dat je wilt voelen en tegelijk bang bent om te verdwijnen in wat er komt. Of dat je juist sterk wilt blijven maar diep vanbinnen weet dat je jezelf daarmee afsluit van jezelf.
Als dat zo is: weet dat je niets hoeft te forceren. Jouw proces mag in jouw tempo gaan. Je hoeft niet te kiezen tussen toelaten of afsluiten. Je mag onderzoeken wat het voor jóu betekent om erbij te blijven. Als je wilt: in de veilige bedding van mijn aanwezigheid. Je bent van harte welkom.