Met veel plezier kijken Klara en terug op het Stotterevent van vorige week, en uiteraard ook de workshop stembevrijding die wij daar gaven.
Een workshop stembevrijding in een uurtje: best moedig van Klara en mij. En nog moediger van de deelnemers denk ik. Want het is spannend om je stem te laten horen. Zeker als je stottert.
Maar niet alleen als je stottert natuurlijk. Eigenlijk alle deelnemers aan mijn workshops en sessies vinden het van tevoren ontzettend spannend. En eigenlijk ook iedereen laat na afloop weten dat ze het zo ongekend fijn vinden dat écht alles welkom is.
Jezelf laten horen
Want dat is waar stembevrijding over gaat: laten horen wie je bent, precies zoals je bent.
Dat geeft bevrijding, ruimte, en meer soortgelijke ervaringen. Je zou dat spiritueel kunnen noemen. En dat kan het ook zeker zijn. Maar stembevrijding is vooral ook een heel aards gebeuren. Ik illustreer dat graag even aan de hand van de workshop die we gaven.
Om je even een beeld te geven: er waren drie groepjes van vijf personen en in die formatie ging men zingen. De uitnodiging was steeds om ‘ja’ of ‘nee’ te zingen tegen je spreken. Waarbij ‘ja’ stond voor ‘ja zo spreek ik’ en ‘nee’ voor ‘nee zo wil ik niet spreken’.
Wie aan de beurt was mocht in het midden gaan staan en ja of nee zingen, terwijl de overige vier om eromheen stonden te hummen. Om zo degene die in het midden stond te ondersteunen in het zingen.
Ongemakkelijkheid mag
Daar stonden ze dan, wat onzeker te hummen en voorzichtig ja of nee te zingen. Zeker geen alledaagse bezigheid. Slechts twee deelnemers hadden eerder stembevrijding gedaan en de rest vond de oefening in eerste instantie behoorlijk ongemakkelijk. Zo ongemakkelijk dat een tweetal deelnemers de slappe lach kreeg.
En dat lachen maakte hen vervolgens nog ongemakkelijker. Ze probeerden het te verbergen, maar dat lukte uiteraard niet.
We nodigden hen uit om het lachen toe te laten. En om even te voelen dat hun lijf behoefte had aan een beetje ontlading en bewegen. Om gewoon even mee te gaan in de reactie van hun systeem.
Dat luchtte op. Het lachen doofde uit en de groep kon verder gaan met de oefening.
Ontnuchtering
In het gesprek achteraf bleek dat de deelnemers juist dat zo fijn hadden gevonden: dat alles welkom was. Dat alle gevoelens er mochten zijn en dat alles wat je deed goed was.
Want als alles er werkelijk mag zijn zoals het is, dan hoef je tegen niets te vechten. Dan kun je gewoon zíjn. En dan maakt het helemaal niet uit hoe je spreekt of zingt.
Een deelnemer verwoordde dit als volgt:
“Ik was voor ik begon een beetje bang dat de focus heel erg op de ja of nee zou liggen (dat een ander dat hoort en dat ik er zelf op let bij de ander).
Maar ik merkte dat dat er tijdens het stembevrijden eigenlijk helemaal niet toe deed. Het ging om het vrij laten stromen van je gevoel zonder oordeel en zonder goed of fout. Mooi om mee te maken.”