Aan het begin van bijna elke workshop die ik geef, stel ik de volgende vraag: wie vindt het spannend? Dan gaat minimaal de helft van de vingers omhoog. En in de seconden die volgen nog een paar meer.
Jezelf laten horen IS spannend. Het is fijn om te weten dat je daar niet de enige in bent. Dat je je spanning niet weg hoeft te stoppen. Dat je ‘m mag laten zien.
Ik vraag de deelnemers dan altijd ook even om elkaar aan te kijken, in de wetenschap dat de anderen het ook spanning vinden. In dat gedeelde erkennen van de spanning zit al beweging.
Want toch komen ze naar die workshop. Blijkbaar is het verlangen om zichzelf te laten horen groter dan de neiging om weg te blijven.
Interessant vind ik dat, hoe we iets ontzettend spannend kunnen vinden en het tóch willen. Omdat we voelen dat het is wat we daadwerkelijk willen.
Maar in het uitspreken daarvan kun je toch weer een terugtrekkende beweging bij jezelf ervaren. Omdat het nu eenmaal spannend is. En blijft, totdat je het gaat doen.
Want dat is eigenlijk waar het over gaat: dat je niet hoeft te wachten tot het niet meer spannend is.
Bij stembevrijding leer je om te zingen mét je spanning. Want zodra je spanning toelaat in een liefdevolle omgeving, op jouw eigen tempo, merk je dat je er niet meer door overspoeld raakt.
Je eigen tempo is daarbij cruciaal. Daarom beginnen we bij stembevrijding vaak om geluid te maken op een zucht.
Of beter: om eerst een paar keer te zuchten zonder geluid. Vaak vindt in dat eerste zuchten een deel van de spanning zich al een weg naar buiten.
Vervolgens moedig ik je aan om (wederom in jouw tempo) wat geluid toe te voegen aan je zucht. Vaak merk je dat zich dan een nieuwe portie spanning aandient, die vervolgens in dat beetje geluid naar buiten komt.
Dat kan wat onwennig zijn, en ook die onwennigheid mag je meenemen in je geluid. Misschien voel je dat je lichaam zich een beetje terugtrekt en je stem wat zachter wordt.
En dat – wanneer je bij dat zachte stemgeluid blijft en er niets in forceert – je systeem als vanzelf wat meer ruimte voelt om te laten horen wat er zich vervolgens aandient.
Misschien vreugde, misschien verdriet, misschien boosheid. En ook daarna kan er weer een terugtrekkende beweging plaatsvinden.
Doordat er niets anders hoeft dan het is, er niets harder/zachter/anders moet, kan je systeem zich ontspannen. En kun je jezelf steeds meer overgeven aan wat zich wil laten horen. Aan wat jij wilt laten horen.
Aan het einde van zo’n workshop vraag ik altijd: wat neem je mee? Dan zeggen deelnemers woorden als verbinding, geborgenheid, vrijheid, liefde.
En op de vraag wat men achterlaat noemen deelnemers dingen als schaamte, oordeel, afwijzing, krampachtigheid.
Dezelfde deelnemers die het aan het begin nog (heel) spannend vonden. Dat is wat er gebeuren kan als je je spanning niet weg hoeft te stoppen.
Herken je bij jezelf dat je wilt zingen en het ook spannend vindt? Je bent van harte welkom om eens te komen proeven aan stembevrijding bij een gratis kennismakingsworkshop of een losse sessie. Of neem contact op voor een vrijblijvende online kennismaking.