”Jolanda begeleidt op een fijne zachte manier. Door haar eigen ervaring met stotteren weet ze wat er kan spelen. Ik voelde me daardoor echt gezien en begrepen.
Dankbaar voor de inzichten: dat ik mag zijn wie ik ben en mag stotteren zoals ik doe, dat ik niets hoef aan te passen of te verbeteren.
En dat ik dat allemaal mag laten horen met mijn stem, die mij zo lang tegen heeft gehouden!
Klara
Wanneer spreken niet vanzelf gaat
Je hebt al verschillende stottertherapieën geprobeerd. Soms leek je vooruitgang te boeken, maar telkens viel je weer terug. Je weet dat je vloeiend kunt spreken – die momenten ken je immers ook. Maar zodra er anderen bij zijn, is het anders.
Dan stokt er iets. In je stem, of al daarvoor. Soms blijven je woorden steken. Soms zeg je maar niks, terwijl er van alles in je leeft. Je verbergt een deel van jezelf. Juist dat deel dat je eigenlijk zou willen uiten.
Het voelt als een fuik waar je niet meer uitkomt. Of als een brandweerslang die strak om je heen gewikkeld zit. Zwaar, log, beklemmend. Je weet: het moet los. Maar hoe? Alles afwikkelen lijkt onmogelijk. En veel te veel. Dus houd je je stil. In. Klein. En daarna baal je. Het kost je bakken met energie.
Voor een ander is het juist subtiel. Je zegt het nét anders, kiest een veiliger woord. Je stelt een vraag in plaats van een mening. Je omgeving merkt er misschien niets van, maar toch pas je je aan. Steeds een beetje. Het lijkt niet zo erg, maar ondertussen verlies je iets van jezelf.
Je bent het zat om jezelf in te houden. Om zinnen om te bouwen, woorden te vermijden, situaties uit de weg te gaan. Soms voelt het alsof je je leven onder voorbehoud leeft. Alsof je nét niet helemaal meedoet. Je verlangt ernaar om ruimte in te nemen. Om gewoon te kunnen zeggen wat je voelt, wat je bedoelt. Om gewoon te mogen zijn, zonder strategie, zonder druk.
Als stotteren je leven niet meer bepaalt
Wat als je niet meer op je hoede hoeft te zijn?
Niet meer hoeft te scannen of je dit woord wel kunt zeggen? Wat als je niet langer elke stotter voelt als iets dat niet had mogen gebeuren? Wat als je merkt dat je stottert… en het roept geen schaamte op. Geen verzet. Geen paniek. Het is er gewoon. En dat is oké.
Niet meer hoeft te scannen of je dit woord wel kunt zeggen? Wat als je niet langer elke stotter voelt als iets dat niet had mogen gebeuren? Wat als je merkt dat je stottert… en het roept geen schaamte op. Geen verzet. Geen paniek. Het is er gewoon. En dat is oké.
Ook op de momenten dat je meer stottert dan anders, voel je niet meer die drang om het recht te zetten. Je blijft bij jezelf. Je spreekt en je weet: ik ben niet minder waard als ik stotter. Mijn stem hoeft niet anders te zijn. Ik mag spreken zoals ik spreek.
Vrijheid begint niet buiten jezelf
Veel mensen die stotteren lopen niet vast op hun spraak, maar op aannames en oordelen over stotteren. Er zijn mensen die stotteren én spreken op podia. Die lesgeven, interviewen, leidinggeven. Gewoon omdat ze dat kunnen. Zolang stotteren nog wordt gezien als gebrek, is er werk aan de winkel.
Maar de vrijheid waar ik over schrijf, begint ergens anders. Niet pas als de buitenwereld verandert, maar als je jezelf niet langer op pauze zet tot dat zover is.
Voor de één betekent dat een gevoel van thuiskomen. Je hoeft niets meer te bewijzen, behalve zijn wie je bent. Voor de ander is het een vuist op tafel: ‘Ik spreek zoals ik spreek. Punt.’ Je trekt een grens en neemt je plek in.
Vrijheid is geen vorm. Vrijheid ontstaat wanneer je jezelf kunt zijn, in contact met de ander
Je hoeft jezelf niet meer te bewijzen
Je merkt dat je niet meer om je woorden heen draait. Dat je zegt wat je bedoelt, ook al weet je niet of het vloeiend gaat. Je kiest niet langer de veilige route, maar wat waar is voor jou. Je hoeft geen moed te verzamelen voor elk gesprek. Je hoeft jezelf niet meer te bewijzen.
En als je spanning voelt opkomen, weet je: het hoeft niet weg. Mijn lijf mag reageren. Je merkt het, voelt het en je blijft erbij. Juist doordat het niet weg hoeft, kan je lijf weer wat openen. Je bent aanwezig. In contact. Met jezelf én met de ander. Niet omdat je geleerd hebt om het goed te doen, maar omdat je weet en voelt:
Ik mag spreken zoals ik spreek. Ik mag zijn wie ik ben.
Wat is stembevrijding?
Stembevrijding is geen therapie. Geen techniek die je moet leren of strategie die je kunt toepassen. Het is een uitnodiging tot expressie: voelen wat er in je leeft en dat via je stem naar buiten brengen. Zonder vaste melodie of tekst, gewoon zoals het komt.
Je zingt niet om mooi te klinken, maar om ruimte te geven aan wat vastzit. Aan ingeslikte emoties, aan spanning in je lijf, aan woorden die nooit gezegd zijn. Je hoeft niets te repareren. Je mag klinken zoals je bent, met alles wat er is.
Terwijl je zingt, ga je luisteren. Niet met je hoofd, maar van binnenuit. Je wordt je bewust van wat je voelt, van hoe het met je is. Die combinatie van voelen, zingen en waarnemen brengt je dieper in contact met jezelf.
In contact zijn met jezelf is niet vanzelfsprekend. We zijn zo gewend om gevoelens weg te duwen, ons aan te passen, te functioneren. We leven vaak in ons hoofd, afgesneden van onze impulsen. Maar wat je niet uit, blijft zich ergens in je lichaam opslaan. In je spieren, in je adem, in je stem. Dat geeft spanning, blokkades, onrust. En het houdt je klein.
Als je zingend tot expressie brengt wat erin je leeft, komt er iets in beweging. Je laat los wat je niet meer hoeft vast te houden. Er ontstaat ruimte. In je stem. In je lijf. In jezelf.
Waarom stembevrijding bij stotteren?
Stembevrijding is geen therapie, geen trucje, geen poging om je spraak onder controle te krijgen. Het is een ervaringsgerichte benadering waarin je stem niet wordt gezien als het probleem, maar als ingang. Ingang naar voelen. Naar vrijheid. Naar leven.
Wie stottert, weet hoe groot de neiging kan zijn om controle te houden: op je woorden, je lijf, je omgeving. Vanuit schaamte of spanning pas je je aan, vermijd je bepaalde zinnen, houd je je adem in of zoek je naar goedkeuring. Dat is menselijk. En uitputtend.
In stembevrijding hoeft dat niet. Je mag klinken zoals het nu is. Of het nu hard is of zacht, mooi of lelijk, haperend of vloeiend. Alles wat je voelt, alles wat zich aandient, mag er zijn. Door dat toe te laten en tot uiting te brengen met je stem, verandert er iets. Geen trucje, geen succesformule. Maar een andere relatie. Met jezelf, met je stotteren, met je stem.
Wat er dan precies verandert, is niet makkelijk in woorden te vatten. Maar sommige werkzame elementen laten zich wel benoemen.
Aanwezig blijven in plaats van vermijden
Stembevrijding helpt je om aanwezig te blijven bij spanning, zonder jezelf meteen te corrigeren of in te houden. In plaats van te vermijden wat ongemakkelijk voelt, oefen je om erbij te blijven. Zingen met een brok in je keel of tranen in je ogen en jezelf tóch laten horen: dat is oefenen in verdragen. Niet als doel, maar als bevrijding. Je merkt dat je het aankunt. Dat je niet hoeft te vluchten uit het moment. Je hoeft niets op te lossen, je hoeft er alleen maar bij te zijn.
Expressie brengt ruimte
Wat je niet uit, sla je op. In je spieren, je hoofd, je stem. Onderdrukte emoties vragen energie en houden je klein. Maar als je jezelf toestemming geeft om te zingen wat je voelt, komt er iets in beweging. Je brengt ruimte in wat vastzat. Er komt lucht. Licht. Stroming. Soms zing je iets waarvan je niet eens wist dat het in je leefde. Je voelt: dit moest gehoord worden. Niet door een ander, maar door mijzelf.
Je lijf leert dat het mag ontspannen
Elke keer dat je zingt in plaats van je in te houden, geef je je lichaam een nieuw signaal. Een ervaring van veiligheid. Niet omdat alles prettig voelt, maar omdat je merkt: ik kan erbij blijven en ik overleef het. Op die manier vormt zich een nieuwe route in je systeem. Je lijf hoeft niet meer op slot bij spanning. Je adem hoeft niet meer vast te houden. Langzaamaan verandert er iets. Je hoeft niet meer steeds op je hoede te zijn. Je voelt vaker ruimte. Niet omdat je het stotteren hebt opgelost, maar omdat je niet meer hoeft te vluchten.
Je relatie met stotteren verandert
Waar stotteren eerder voelde als iets waar je vanaf moest, wordt het gaandeweg iets dat je niet meer hoeft te bevechten. Je hoeft niet meer te voldoen aan een norm. Je bent niet bezig met beter worden. Je voelt: ik mag écht zo praten als ik doe. (En laten we wel wezen, je kunt ook niet anders.) Dat is geen gedachte die je gelooft omdat iemand het zegt, het is een ervaring van binnenuit. Een weten, tot in je vezels.
Je stem wordt een bondgenoot
Voor veel mensen die stotteren is de stem een plek van strijd geworden. Maar in stembevrijding wordt je stem weer van jou. Je ontdekt dat je in het zingen helemaal aanwezig kunt zijn. Hoe fijn het is om je stem te gebruiken. Niet om iets voor elkaar te krijgen, maar om jezelf tot uitdrukking te brengen.
Stembevrijding brengt je geen nieuwe truc, geen methode die je onder de knie moet krijgen. Het brengt je van controle naar contact. Van vermijden naar voelen. Van moeten naar mogen. En daar ontdek je: ik mag spreken, met stotters en al. Niet omdat ik eraan gewerkt heb — maar omdat het altijd al zo was.
Dat is geen resultaat. Dat is vrijheid.
Zangervaring niet nodig
Stembevrijding gaat niet over mooi zingen, maar over uiten wat er in je leeft. Hoe dat klinkt is totaal niet belangrijk. Bovendien is er maar één persoon die jouw lied kan zingen: jij. Zangervaring is daarom niet nodig.
Wel heel bruikbaar is nieuwsgierigheid naar jouw lied en de bereidheid om hier zonder oordeel naar op zoek te gaan. Startpunten daarvoor zijn zuchten, zingen op één toon, de woorden ja of nee. En voor je het weet blijk je te willen wat je zingt.
Spannend? Zeker, vooral de eerste keer. Gelukkig hoef je nergens aan te voldoen.
Jouw eigen tempo staat centraal. Voel je daarom welkom precies zoals je bent.
Aanbod: individueel traject
In een individueel traject is er volop ruimte om te onderzoeken wat jij tegenkomt in jouw stotteren. Ik help jou om te voelen wat je voelt en van daaruit een steeds diepere verbinding met jouw natuurlijke stroom te ervaren.
Het traject bestaat uit zeven individuele sessies van een uur. Je krijgt oefeningen voor thuis en ik ben tussen de sessies door bereikbaar via whatsapp. Ook krijg je het boek ‘Jouw ziel wil zingen’ van Jan Kortie.
Na dit traject:
- Kijk je met meer vriendelijkheid en nieuwsgierigheid naar jezelf.
- Weet jij wat jouw stotteren je te vertellen heeft.
- Vind je steeds makkelijker de weg naar jouw innerlijke stem.
- Ervaar je meer zelfvertrouwen.
- Vecht je minder tegen jouw stotteren.
- Spreek je steeds vaker uit flow.
€ 879
Wie ben ik?
Mijn eigen stotteren
Als kind heb ik gestotterd. Wanneer ik moe of gespannen ben dan komen mijn woorden er nog weleens lastig uit. Als jong kind heb ik veel tijd in het ziekenhuis doorgebracht, en ik vermoed dat mijn stotteren daarmee samenhangt.
Ik maakte contact met mijn pijn
Een aantal jaar terug heb ik mijn ziekenhuiservaringen met behulp van een therapeut op papier gezet. Tijdens de voorbereidende fase vulde ik samen met mijn moeder een lange vragenlijst in. Mijn keel trok samen en ik begon spontaan weer te stotteren.
Met een collega stembevrijder ben ik vervolgens in dit verhaal gaan zingen. Zij las het verhaal voor en telkens wanneer ik een emotie voelde opkomen, liet ik haar pauzeren en gaf ik klank aan wat ik voelde. Ik maakte contact met mijn pijn en bracht deze zingend naar buiten.
Hoe spannend het ook was, ik merkte dat mijn pijn op haar sterkste punt weer afneemt. Iedere keer dat ik dit doe, ervaar ik heling. Ik deel graag met jou wat ik hierin ontdekt heb.
Jolanda eigen
Als stembevrijder begeleid ik mensen om meer vrijheid in zichzelf te ervaren. Ik heb de opleiding logopedie gevolgd en stage gelopen bij een stottercentrum.
Mijn kracht ligt in het afstemmen op wat er nodig is in het moment, en het bewaren van rust. Dat is Jolanda eigen.
En als je het niet zeker weet…
Je verlangt naar vrijheid
Misschien heb je al van alles geprobeerd. Oefeningen, gesprekken, methodes — en soms bracht het iets. Maar het gevoel van moeten bleef.
Je weet dat je vloeiend kunt spreken — op sommige momenten, op sommige plekken. Maar zodra er druk is, verandert er iets. Je spant aan. Je past je aan. En je bent het moe.
Je verlangt ernaar om gewoon te kunnen zeggen wat je bedoelt. Niet steeds om je woorden heen draaien. Niet meer zwijgen terwijl er van alles in je leeft. Je wil ruimte voelen. In je stem, in je lijf, in jezelf. Niet zozeer om vloeiend te spreken, maar om jezelf te kunnen zijn.
Wat deze weg van je vraagt
Stembevrijding is geen snelle oplossing. Het vraagt niet om doorzetten, maar om zakken. Niet om je best doen, maar om eerlijk zijn met wat er nu is. Dat is niet altijd makkelijk. Soms zelfs confronterend. Maar je hoeft het niet alleen te doen.
Wat het van je vraagt, is bereidheid. Om te klinken, ook als je stem onvast is. Om te voelen wat je voelt, ook als dat spannend is. Om jezelf te laten horen, zonder te weten hoe het uitpakt. Niet omdat het moet, maar omdat daar ruimte ontstaat.
Hoe ik werk
Ik werk zonder technieken of vaste methodes. Wat ik bied is bedding, ervaring en richting. Niet om jou te verbeteren, maar om je ruimte te geven om echt tevoorschijn te komen.
Je hoeft niets te bewijzen. Je hoeft nergens aan te voldoen. Maar ik nodig je wel uit om je stem te laten horen. Om niet weg te gaan bij wat je voelt.
Ik geef geen pasklare antwoorden, maar ik ben erbij. Stevig, zacht en zonder oordeel. Zodat jij kunt ontdekken wat klopt voor jou. Je mag klinken zoals je klinkt. Voelen wat je voelt. Zijn wie je bent. En tot in je tenen voelen dat dat genoeg is.
Dat is waar mijn werk over gaat.
Voel je een ja – al is het een voorzichtige? Dan ben je welkom.