Vorige week schreef ik over je best doen. Of beter: over niet je best doen. Over hoe verstrikt we soms kunnen raken in vechten tegen onze eigen gedachten en gedrag.
Ik schreef dat de sleutel ligt in toelaten van wat je voelt en denkt. Er niet tegenin gaan of wegdrukken. Het wil nu eenmaal gevoeld worden en juist wanneer je het ruimte geeft, kan het aan trekkracht verliezen.
Omdat dit helemaal niet eenvoudig is, heb ik zoals beloofd een meditatie ingesproken die je kan helpen wanneer je in de je-best-doen-reflex schiet. Een soort eerste hulp bij (niet) je-best-doen.
Is dit het hele verhaal?
Misschien brengt dit hele onderwerp je wat in de war. Want is je best doen niet gewoon nodig om iets te leren of ergens beter in te worden?
Of mogelijk denk je: heb ik dan geen verantwoordelijkheid om bepaalde patronen te doorbreken? Voor mijzelf, voor mijn omgeving?
Ik denk dat het goed is om in alle eerlijkheid eens te kijken waar jij je best voor hebt gedaan. Wat bij mijzelf als eerste opkomt: klassiek gitaar leren spelen. Ik ging op les toen ik twaalf was en heb er uren, dagen, weken over gedaan om het instrument mij eigen te maken. Later studeerde ik dagenlang op études van Bach, het liefst duetten om die dan later met een vriend te spelen. Soms was het gewoonweg zwoegen.
Toch heeft het voor mij nooit gevoeld als mijn best doen. Ik volgde simpelweg mijn verlangen om de muziek te spelen en ik genoot van het proces en het resultaat.
Wanneer je jezelf forceert
Waar ik wel erg van mijn best voor heb gedaan: een relatie laten werken die niet werkte, een baan die niet mijn baan was. En als ik eerlijk ben: om ‘normaal’ over te komen.
Pas toen ik stap voor stap in alle eerlijkheid durfde te voelen dat ik mijzelf forceerde om verder te gaan met iets wat niet goed voelde, kon ik iets van mijn behoefte aan controle loslaten.
Hetzelfde ervaar ik in het doorbreken van gedragspatronen. Doorbreken is eigenlijk niet het goede woord, het is meer een soort losweken van oud gedrag. Als in: ik word losgeweekt van het gedrag. Doordat ik ruimte geef aan gevoelens van machteloosheid en angst voor afwijzing kan het gedrag mij langzaam loslaten. Het resultaat komt wanneer ik het doel loslaat. Toelaten is loslaten.
Samen oefenen in toelaten
Dát is het werk wat ons te doen staat. Voelen wat er in ons leeft. Voelen en erbij blijven. En dat kunnen we eigenlijk niet in ons eentje. Ja je doet het zelf, maar je doet het niet alleen. Wij mensen hebben elkaar nodig. Niet in de laatste plaats omdat we allemaal met soortgelijke gevoelens en gedachten rondlopen.