Eigenlijk alle deelnemers aan mijn workshops en sessies vinden het van tevoren ontzettend spannend. En eigenlijk ook iedereen laat na afloop weten dat ze het zo ongekend fijn vinden dat écht alles welkom is.
Neem nu afgelopen weekend. Ik gaf een workshop stembevrijding op het Stotterevent en vroeg de deelnemers om ‘ja’ of ‘nee’ te zingen voor hun spreken.
Er waren drie groepjes van vijf personen. Steeds mocht één deelnemer in het midden zingen, terwijl de overige vier om eromheen stonden te hummen. Om zo degene die in het midden stond te ondersteunen in het zingen.
Ongemakkelijkheid mag
Daar stonden ze dan, wat onzeker te hummen en voorzichtig ja of nee te zingen. Zeker geen alledaagse bezigheid. Slechts twee deelnemers hadden eerder stembevrijding gedaan en de rest vond de oefening in eerste instantie behoorlijk ongemakkelijk. Zo ongemakkelijk dat een tweetal dames de slappe lach kreeg.
En dat lachen maakte hen vervolgens nog ongemakkelijker. Ze probeerden het te verbergen, maar dat lukte uiteraard niet.
Ik nodigde hen uit om het lachen toe te laten. En om even te voelen dat hun lijf behoefte had aan een beetje bewegen. Om gewoon even mee te gaan in de reactie van hun systeem.
Dat luchtte op. Het lachen doofde uit en de groep kon verder gaan met de oefening.
Je hoeft je niet af te sluiten
Een ander voorbeeld dat me te binnenschiet is een individuele sessie die ik gaf aan een zwangere vrouw. Er liep een vader met een huilend kind langs de ruimte waar wij zaten en daar werd ze zichtbaar door afgeleid. Ik vroeg haar om het gevoel dat het herrie in haar opriep mee te nemen in haar zingen.
In eerste instantie wist ze niet wat ik bedoelde. Ze vertelde dat ze in een cursus mindfulness juist had geleerd om te blijven focussen op de stilte in zichzelf. Ik vroeg haar om eerlijk aan te geven wat het geluid met haar deed. Ze vertelde dat ze een onvermogen voelde om bij zichzelf aanwezig te blijven en dat maakte haar ongemakkelijk.
Dat leek mij gezien de omstandigheden volkomen logisch en ik nodigde haar uit om die gevoelens niet te onderdrukken maar juist te laten horen in haar zingen.
Ze wist nog steeds niet hoe en bracht een vermoeide pffff uit. En daar gebeurde het. Doordat ze toeliet hoe ze zich voelde én dat liet horen, kwam er iets in beweging. Ze bleef nog even in de pffff en al snel verscheen er een glimlach op haar gezicht.
Vervolgens kwam er een tevreden hummen waar ze een tijdje in bleef. Ze werd emotioneel en al hummend opende er een nieuwe ruimte in haar. In die ruimte voelde ze intense verbinding met het kindje in haar buik.
Dat is de kracht van stembevrijding.
Als alles er werkelijk mag zijn zoals het is, dan hoef je tegen niets te vechten. Dan kun je gewoon zíjn. Precies zoals je bent. Met je spanning, ongemak en al.