Vorige week ben ik opgelicht door een loodgieter. Ik ben er nog steeds naar van. Het moet een beetje slijten denk ik.
Want ik voelde me behoorlijk dom. Heel dom zelfs. Het was een groot bedrag, € 1.789,34 (ik durf het bijna niet te zeggen). Ik schaam(de) mij ervoor.
Die schaamte was misschien nog wel groter dan de financiële pijn of het beroerde gevoel van de oplichting zelf.
Ik hield mezelf voor dat ik er niets aan kon doen: ze hadden een gelikt verhaal en dito website, ik heb de ballen verstand van riolering en ze kwamen pas om middernacht aan.
Mijn man (die voor zijn werk hele slimme dingen doet) was er nota bene ook met open ogen ingetrapt. Ook hij deed die nacht geen oog dicht. Maar de volgende ochtend deed hij iets wat mij ontzettend hielp.
Wat dan? Hij stuurde een berichtje in zijn familie-app om het ‘leed’ te delen. Meteen kregen we sympathieke berichtjes. Ze voelden met ons mee en het bleek dat we niet de enige waren: zijn broer was er (echt waar) al twee keer ingetrapt (en hij is gepromoveerd filosofoof).
De reacties deden me zo goed dat ik ook een berichtje in mijn eigen familie-app zette. En daarna in de buren-app. Wat was het fijn om bijval te krijgen. Gedeelde smart is echt halve smart. Er viel letterlijk een last van mij af.
Waarom deel ik dit met je? Omdat ik graag benadruk hoe belangrijk en helend het is om je emoties in contact te brengen. Ook als het spannend is. Ook als je jezelf er eigenlijk voor schaamt.
En dat is precies wat we tijdens stembevrijding steeds weer doen. Onze emoties in contact brengen en onszelf laten ontvangen door de ander.
‘Gewoon’ laten zien en horen dat je baalt of jezelf kwetsbaar voelt. Zonder dat je getroost hoeft te worden of er iets moet worden opgelost. De troost en de oplossing zit in het delen zelf.
Wat draag jij nu alleen, terwijl het eigenlijk gedeeld wil worden? Als je voelt dat je daar niet langer in je eentje mee wilt blijven rondlopen, weet dan dat je welkom bent. In een sessie, een workshop, of een vrijblijvende kennismaking.