Veel mensen die naar mij toekomen vinden het lastig om zich te uiten. Ze houden zichzelf in. Daarachter speelt vaak dat ze als kind regelmatig te horen hebben gekregen dat ze niet zo luid mochten zijn. ‘Doe eens rustig, flink zijn, of nu even niet’. Dat soort dingen.
Maar regelmatig zie ik ook wat anders. Mensen die te horen hebben gekregen dat ze stil zijn, verlegen. En dat best eens wat spontaner mogen zijn. Dat oordeel van buitenaf wordt vaak een intern oordeel: ik moet spontaner zijn. Of ik moet meer ad rem zijn.
Het zijn twee logische bewegingen. Wanneer je jezelf niet mag laten horen dan trek je je terug, en wanneer dat ook niet goed is dan wijs je jezelf af.
Het heeft een pijnlijke situatie tot gevolg, waarbij je eigenlijk geen kant op kan. Er zit angst op jezelf uiten en tegelijk ook angst en/of oordeel op jezelf inhouden.
Hoe meer bewustwording je hierop krijgt, hoe meer kortsluiting er in je hoofd kan ontstaan.
Wat er gebeurt als je dit patroon aankijkt
Een tijdje geleden had ik een klant bij wie dit patroon hardnekkig aanwezig was. Ik vroeg haar om contact te maken met wat ze ervaarde. Al snel kwam ze bij verdriet.
Verdriet dat het nooit goed is. Dat ze het nooit goed kan doen. En verdriet over het feit dat zij er zelf kennelijk ook van overtuigd was geraakt dat ze het nooit goed kon doen. Ergens voelde ze ook dat ze op een bepaald niveau vond dat ze feitelijk niet goed was.
Het was een pijnlijk moment. Ik nodigde haar uit om klank te geven aan die pijn. Aanvankelijk wist ze niet goed hoe ze dit kon doen. Ze voelde de pijn wel degelijk, maar er uiting aan geven activeerde het patroon van terugtrekken en ‘verdwijnen’ weer.
Ik vroeg of ik een hand op haar hart en haar rug mocht leggen. En of ze haar voeten voelde. Vervolgens nodigde ik haar uit om te zingen op het woord ‘au’.
Om het woord eerst zachtjes uit te spreken en van daaruit te kijken waar het verder heen zou leiden. Zodra ze haar mond opende kwamen de tranen. Door het zeggen en zingen van het woord ‘au’ kon haar verdriet een uitweg vinden en gaan stromen.
Wat onder het verdriet lag, toonde zich
Ze hoefde zich niet meer terug te trekken omdat ze te veel was. Ze hoefde ook niet meer haar best te doen om uit haar verstarring te komen. Ze kon bij haar verdriet blijven en alsnog uiten wat eerder niet had gekund.
Het toelaten en uiten van het verdriet gaf dusdanig veel ruimte dat ze op een gegeven moment in die ruimte haar boosheid weer kon voelen. De boosheid over het ‘afgekapt’ te worden.
En hoe meer ze dat gevoel van boosheid toeliet, hoe meer de boosheid doorklonk in haar stem. Al zingend kon ze zichzelf toestaan om te uiten wat al die tijd vast had gezeten.
Je hoeft niet meer te kiezen: je mag er helemaal zijn
Dat is wat stembevrijding doet. Het is niet alleen het zingen zelf dat bevrijdt, maar ook wat er door dat zingen heen zichtbaar mag worden. Het moment waarop je merkt: ik hoef niet meer te kiezen tussen terugtrekken of overcompenseren.
Ik hoef niet spontaner te zijn. Niet ad remmer. Niet rustiger en ook niet luidruchtiger. Ik mag zijn met alles wat er in mij is. En dan vind ik ‘als vanzelf’ de weg weer terug naar verbinding met mijzelf.
Heb je soms ook het gevoel dat je geen kant op kan?
Misschien herken je iets van deze beweging in jezelf. Dat je soms geen kant op lijkt te kunnen: je wilt je uiten, maar iets in jou trekt zich terug. Of dat je voelt dat er iets wil stromen, maar je systeem nog niet weet hoe. Je bent van harte welkom om dit 1-op-1 met mij te onderzoeken.