Het is herfstvakantie. Met de jongste heb ik kastanjedieren gemaakt en kleedjes geknipt. Met de oudste twee ben ik gaan shoppen. Vandaag is de jongste met mijn man naar Legoworld en ben ik achter mijn laptop gekropen voor een nieuwsbrief.
Ik heb bijna vierhonderdzesenveertig ideeën, maar slechts zesenveertig minuten tijd. Wat ga ik doen? Waar te beginnen? Hier.
Hier en nu. Ik heb behoefte om te zingen. Wat zo fijn is aan zingen is dat je altijd maar één toon tegelijk kan zingen. Mijn hoofd schiet soms alle kanten uit. Dat kan heerlijk zijn als ik in een flow zit, maar wanneer ik à la minute moet presteren is het niet helpend. Dan is het fijn om met mijn aandacht bij één ding te zijn.
Ik zing wat er is
Oké. Ik word even stil. Haal een keer diep adem. Ik lokaliseer de onrust in mijn lijf. Het zit in mijn hoofd. Niet als een gedachte, maar als een gevoel. Een bijna exploderend gevoel. O ja, mijn schouders zijn opgetrokken voel ik. Maar de meeste aandacht gaat naar mijn hoofd.
Ik adem in naar mijn hoofd en geef klank aan wat ik daar ervaar. Tot mijn verbazing is het een zacht geluid. Veel zachter dan ik verwachtte. Ik hou dezelfde toon een tijdje aan en merk dat mijn buik ontspant. Daar zat kennelijk ook spanning.
Mijn schouders laat ik langzaam los en mijn hoofd wordt zachter door de vibratie van de herhalende klank. Ik voel hoe ik op mijn stoel zit en besluit om uit te tikken wat er zojuist gebeurd is.
Een ingang naar het nu
Dit is wat stembevrijding is: een ingang naar het nu. Toestaan wat je ervaart, er niet van weg van willen. Het nu is altijd je startpunt, omdat het je keer op keer laat zien wat er nu gezien wil worden.
Wanneer je klank geeft aan wat je nu ervaart, hoef je niet meer op zoek naar geruststelling of antwoorden. De trilling van je stem brengt ruimte in wat verstrakt is. De onrust in je hoofd lost op.
Dat klinkt heel eenvoudig en dat is het ook. Zij het niet dat het een eindeloze oefening is. Een continue oefening in aanwezig zijn in het hier en nu. Met wat zich nú voordoet. Door die ene toon te zingen. Alleen die ene toon van dit moment.
Probeer maar eens
Zet een wekker op tien minuten en zing wat je nu ervaart. Alleen dat ene ding. Die ene toon. Op een inademing ga je naar het gevoel en op een uitademing geef je er klank aan. Gebruik de klank ‘aaaah’ maar.
Blijf bij die ene klank en die ene toon. Je krijgt vast stemmen in je hoofd dat het saai wordt, maar leg alles wat je voelt in die ene toon. En kijk dan wat het wordt. Wat er als vanzelf ontstaat. Wat er in jou gezongen wil worden.
Eenvoud is niet saai
Het gaat altijd weer om eenvoud. Hier, nu. Een wekker op tien minuten en één toon tegelijk. Die begrenzing geeft veiligheid waarin je kunt ontspannen. Net als kinderen, we hebben begrenzing nodig om veilig en vrij te zijn. In die begrenzing ontstaat precies genoeg ruimte om te zijn wie je bent.