Ze kwam bij me omdat ze verdrietig was, en niet goed bij haar verdriet kon komen. Het zat opgesloten in haar borstkast. Daar zorgde het voor een strak gevoel tussen haar ribben en in haar middenrif. Het vooruitzicht om te gaan zingen vond ze behoorlijk ongemakkelijk en ze wist niet zeker of ze vaker wilde komen.
Wat voel je wél?
Ik hielp haar om te landen in haar lijf en in de stoel. Omdat ze haar verdriet niet goed kon voelen, nodigde ik haar uit om te beginnen bij wat ze wél voelde. Het strakke gevoel in de buitenranden van haar borstkast. Op een inademing ging ze met haar aandacht naar dit gevoel toe, en op een uitademing liet ze op een zucht meekomen wat ze daar ervaarde. Na een paar keer vroeg ik haar om wat klank te laten meekomen in die zucht. Om te verklanken wat ze lichamelijk ervaarde.
Door van moment te blijven bij wat er wél was – en niet meer dan dat – kwam ze steeds dichter bij haar verdriet. Totdat ze op een gegeven moment onbedaarlijk aan het snikken was. Met horten en stoten kwam het eruit en liet de spanning in haar borstkast los. Al zingend en huilend ervaarde ze steeds meer ruimte.
Waar kun je tegenwoordig nog uithuilen?
De volgende dag mailde ze dat ze opluchting had ervaren. Dat ze het fijn had gevonden en vaker wilde komen ‘uithuilen’. Ik moest glimlachen. Want ja, waar vind je tegenwoordig nog plekken waar je fatsoenlijk kunt uithuilen? Nou ja, bij mij dus.
Geen huiltherapie
Ik twijfelde een beetje of ik deze nieuwsbrief zou schrijven. Omdat ik bang ben dat het je misschien afschrikt. Dat je denkt dat als je bij mij komt dat het allemaal heel heftig gedoe is wat je het liefst niet opzoekt. Dat stembevrijding een soort huiltherapie is.
En toch schrijf ik deze nieuwsbrief wel, omdat ik denk dat het heel gezond is om van tijd tot tijd uit te huilen. Om het gestolde verdriet wat in je zit te laten smelten, zodat er weer ruimte kan komen.
Dan wil ik er wel even bij vermelden dat lang niet alle sessies zo intens zijn. Dat dan weer wel.
Zit er in jou ook al een tijdje iets vast?
Misschien ken je dat ook wel, dat er een emotie vastzit in je lijf. Waar je zelf niet goed bij kan komen. Je bent van harte welkom om daar samen ruimte voor te maken. Niet door te graven of te forceren, maar door te beginnen bij wat er nu is.