Op mijn website staat vrij duidelijk dat stembevrijding niet gaat over mooi zingen. En dat je dus ook niet hoeft te ‘kunnen zingen’.
Sterker nog, ik merk dat stembevrijding vaak zelfs lastiger is voor mensen die ‘kunnen zingen’. Enerzijds omdat ze terugvallen op technieken en daarom minder snel bij hun vrije stem komen. En anderzijds omdat ze vaak gedrild zijn in ‘mooi zingen’.
Het moge dus duidelijk zijn dat mooi voor stembevrijding niet nodig is.
Maar ik kan niet zingen…
En toch krijg ik regelmatig mailtjes van mensen die wel een traject willen, maar niet weten of het voor hen is, omdat ze niet kunnen zingen.
Dan is het natuurlijk heel fijn dat er een online kennismaking is, zodat je ook nog even face-to-face in een gesprekje hoort dat mooi zingen niet nodig is. Maar wat mij vooral intrigeert is dit: dat we het kennelijk ZO moeilijk vinden om te geloven dat we echt welkom zijn zoals we zijn.
In onze onhandigheid, in onze onvolmaaktheid, in onze menselijkheid. En dat is juist waar stembevrijding over gaat lieve mensen.
Welkom zoals je bent
Stembevrijding gaat om de ervaring dat je niet wordt afgewezen. Dat je daar (enorm) onwennig staat te zingen en dat de wereld niet vergaat. Dat je welkom bent. Dat de afstand tussen jou en mij kleiner wordt in plaats van groter. Zelfs als je die delen van jezelf laat zien die je normaal gesproken het liefst verborgen houdt.
En dan vraag ik me af: hoeveel potentiële klanten missen stembevrijding omdat ze toch denken dat ze moeten kunnen zingen? Dat vind ik zo jammer. Ik zeg dat niet vanuit promotie, maar ik zeg het omdat stembevrijding zo bevrijdend is en het zo jammer is als mensen deze ervaring mislopen.
Dus ik wil even heel heel heel nadrukkelijk zeggen: je hoeft echt niet te kunnen zingen. Echt-niet-echt niet-echt-niet.
Weet je dus van harte welkom!