Gisteravond bleven we eten bij mijn moeder. In de tuin stond het zwembad al klaar, geen overbodige luxe met deze hitte. Mijn zoontje was er niet uit te krijgen. Hij spetterde en dobberde, lachend, helemaal in zijn element. Mijn man zat er ook in, minstens zo tevreden.
Mijn moeder en ik hadden net de keuken opgeruimd en ik kwam naar buiten gelopen. Geamuseerd bleef ik even staan kijken, maar ja, toen was het echt tijd om naar huis te gaan. Ons zoontje wilde natuurlijk niet. Riep dat hij nog niet klaar was.
‘Ik snap dat je er niet uit wil,’ zei ik vanaf de kant. ‘Het water is zo lekker koel hè. Papa wil ook helemaal niet, zie je? Maar papa heeft geleerd om het wel te doen. Anders is hij morgen te moe om wakker te worden.’
Wie leert hier van wie?
Op het moment dat ik het zei, hoorde ik mezelf praten. En ik dacht: wie laat wie hier iets zien?
Leert mijn zoontje mij om meer te luisteren naar mijn verlangen, om te blijven waar het fijn is? Ook als de wereld iets anders van me vraagt?
Of ben ik degene die hem leert dat sommige verlangens even moeten wachten omdat er ook zoiets bestaat als verantwoordelijkheid?
Ik denk dat het geen of/of is. Het is iets daartussenin. Leven is voortdurend bewegen tussen overgave en structuur. Tussen voelen wat je wil en weten wat er nodig is. Natuurlijk, kinderen moeten worden opgevoed. En tegelijk mogen wij als volwassenen soms opnieuw leren luisteren. Naar wat we willen. Naar waar het fijn is.
Niet alles hoeft meteen ingekaderd of verantwoord. Soms is het genoeg om te zeggen: hier wil ik zijn. Lang blijven liggen in het water. Zeggen wat je te zeggen hebt. Je plek innemen: niet omdat je hem opeist, maar omdat hij van jou is.
Maar jezelf uiten gaat niet altijd vanzelf
Veel mensen voelen ergens diep vanbinnen wel wat ze willen zeggen of laten horen, maar daar komt een laag overheen. Een terughoudendheid, een voorzichtigheid, soms nog voordat ze hun mond hebben opengedaan. Niet omdat ze geen expressie willen, maar omdat hun systeem ooit leerde dat het veiliger is om stil te blijven.
Dat het risico groot is als je iets laat horen wat niet klopt met wat er verwacht wordt. In stembevrijding onderzoek je precies dát.
In een veilige omgeving, waar je niets hoeft te verdedigen of te bewijzen, mag je weer oefenen met jezelf laten horen. Zonder oordeel. Zonder moeten. Zonder dat je eruit moet als het net fijn begint te worden.
En jij?
Ben jij meer mijn zoontje, volledig in het moment en luid en duidelijk over je verlangen? Of meer zoals ik die middag, geneigd om verlangens te parkeren?
Omdat het niet uitkomt.
Omdat er iets anders van je wordt verwacht.
Omdat je hebt geleerd om je in te houden.
Sta vandaag eens stil bij die vraag. Waar bevind jij je: in het water of op de kant? En wat houdt je daar?