De communicatie met haar partner ging niet zo lekker. Ze hadden in wezen een goede relatie, maar ze merkte dat ze vaker dan haar lief was meeging in zijn verzoeken. Niet dat het per se om grote dingen ging. Nee, dat niet. Maar toch schuurde het.
Wanneer ze wél aangaf wat wilde, dan kwam dat op de een of andere manier niet bij hem aan. Met frustratie tot gevolg. Bij haar omdat ze zich niet gehoord voelde en bij hem omdat hij niet snapte wat het probleem was.
Kortom, gedoe.
Ze maakte een afspraak met mij omdat ze in alle eerlijkheid naar haar eigen aandeel in deze dynamiek wilde kijken. En ze wilde leren om duidelijk haar wensen en grenzen te communiceren.
Ik vroeg haar om een situatie voor de geest te halen waarin ze ja had geantwoord terwijl ze eigenlijk nee had willen zeggen. Na even nadenken kwam ze met het volgende voorval: ze had ingestemd met zijn verzoek om een spelletje te doen, terwijl ze liever was gaan wandelen.
Perfect. Ik deed mij voor de gelegenheid voor als haar partner, ging voor haar staan en vroeg haar: zullen we een spelletje doen? Als ik haar ‘nee’ geloofde dan zou ik een stap achteruit zetten, als ik het niet geloofwaardig vond dan zou ik een stap naar voren zetten.
Na haar eerste ‘nee’ zette ik een stap naar voren. Na de tweede ook. Ik geloofde het niet. Toen werd het haar menens. Ze zei zo hard ‘nee’ dat ik wel naar achter moest stappen. Het was voor ons allebei een onprettige ervaring.
Ik zag dat ze een stap in mijn richting zette toen ik achteruit ging: ze wilde de verbinding niet kwijt.
Ze stond er wat hulpeloos bij. ‘Dit bedoel ik nou’, zei ze. ‘Hoe maak ik nou op een heldere manier mijn verlangen kenbaar zonder mijn partner af te wijzen?’
Ik ontsloeg mijzelf even van de rol van haar partner en ging naast haar staan. ‘Wat wil je eigenlijk zeggen’, vroeg ik haar. Ze antwoordde dat ze graag met hem wilde wandelen. En dat ze geen zin had in een spelletje.
Zo klaar als een klontje dus. Ik vroeg haar of ze die wens en die grens ergens voelde in haar lichaam. Vrijwel meteen antwoordde ze dat beiden in haar buik zaten. Ik hielp haar om contact te maken met dat gevoel in haar buik en vanuit daar haar ‘nee’ uit te spreken.
Wat een contrast met de nee van daarvoor. Dit was geen afwijzing, dit was een authentieke uiting van een heel legitieme wens. Ik merkte dat ik nieuwsgierig werd naar haar nee. De verbinding tussen ons bleef in stand.
‘Dus dit is het’, zei ze. ‘Niet van tevoren bedenken wat ik ga zeggen en op welke manier. Geen strategie bedenken om gedaan te krijgen wat ik wil of om te voorkomen wat ik niet wil.Maar ruimte maken voor mijn verlangen en dát in contact brengen’.
Ja, dat is het precies. En het is ook waar stembevrijding steeds weer over gaat. Ruimte geven aan wat er in je leeft. Laten horen wat er geuit wil worden.
Heb jij ook een bepaald patroon waar je tegenaan loopt? Je bent van harte welkom om dit samen met mij te verkennen.
Wil je eerst even kijken of het klikt? Reply dan even dat je kennis wilt maken, dan plannen we een vrijblijvende online afspraak in.