Stembevrijding nodigt je uit om alsnog te laten horen wat eerder geen ruimte kreeg. Zo kun je delen van jezelf terughalen die zich ooit hebben teruggetrokken.
We dragen allemaal dingen in ons die (op één of meerdere momenten) geen ruimte hebben gekregen. Allemaal hebben we weleens te horen gekregen dat we wat zachter moesten doen, of niet zo druk moesten zijn.
Wanneer je als kind onvoldoende welkom was met bijvoorbeeld blijdschap, frustratie of verdriet, dan trekt er onvermijdelijk iets in jezelf terug. Een stukje van je levendigheid, speelsheid of authenticiteit.
Dat is de manier waarop je systeem je beschermt tegen afwijzing: hoe meer je jezelf terugtrekt, hoe meer je de afwijzing voor bent.
Waarom dit bij stotteren misschien vaker gebeurt
Als je stottert, dan heb je jezelf misschien vaker moeten terugtrekken dan een gemiddeld kind. Ik schreef er eerder over in mijn nieuwsbrief naar aanleiding van het fantastische kinderboek ‘Panter wil niet praten’.
Als je zelden of nooit volledig wordt ontvangen in je stotteren, dan is de kans groot dat je jezelf in gaat houden. En dat je jezelf pas accepteert als je vloeiend spreekt.
De herhaalde boodschap dat stotteren ‘niet wenselijk’ is
Ik wil het niet zwaarder maken dat het is… en toch is het een feit dat je als stotterend persoon herhaaldelijk impliciet of expliciet de boodschap krijgt dat er iets niet goed met je is. Of je nu expliciete spreektips krijgt, wordt uitgelachen of opbeurend wordt aangekeken: steeds weer is de boodschap dat stotteren ‘eigenlijk’ niet wenselijk is.
(Eerder schreef ik ook al dat deze reacties van anderen vaak voortkomen uit een ongemak dat in hén leeft. Een onvermogen in het omgaan met ‘imperfectie’. Waar ze jou ongewild mee opzadelen. Ik denk dat het belangrijk is om je daar van bewust te zijn, maar dat terzijde.)
Wat stembevrijding mogelijk maakt
Ik wil mij nu vooral richten op de delen van jou die zich mogelijk hebben teruggetrokken door reacties van anderen op jou stotteren. Die teruggetrokken delen zou je kunnen zien als verkrampingen van jouw authentieke zijn.
Die delen wachten er met smart op om alsnog geuit, gehoord en gezien te worden.
En dat is waar stembevrijding je toe uitnodigt: om die delen de ruimte te geven. Om alsnog te laten horen wat eerder geen ruimte kreeg.
De stortvloed aan woorden die vast kwam te zitten toen je enthousiast wilde vertellen over de nieuwe Lego-set die je had gekregen? Het wil er alsnog uit.
Het verdriet dat de woorden in je keel deed blijven steken toen je duidelijk wilde maken dat niet jij de blokkentoren had omgegooid, maar het meisje naast je? Het wil er alsnog uit.
Hoe doe je dat dan?
Bij stembevrijding gaan we in principe niet terug naar eerdere ervaringen. We roepen geen dingen op. We werken met wat zich in het hier en nu aandient. Het lichaam is daarbij altijd het startpunt, want dat is altijd in het hier en nu.
Vaak geven mensen aan dat ze een kramp in hun kaken of een steek rond hun hart ervaren. Dat zijn precies de plekken waar ingehouden emoties en woorden zich hebben verzameld. Een stembevrijder vraagt je om in te ademen naar die plekken, en er op een uitademing klank aan te geven.
Zo kun je alsnog uiten wat eerder niet geuit kan worden. En ontstaat er stapje voor stapje ruimte voor je levendigheid en authentieke ik om steeds een beetje meer terug te komen.
Je hoeft niets te forceren
Goed om te weten is dat je systeem er aanvankelijk nog helemaal niet aan toe is om deze emoties met de initiële intensiteit te uiten. Dat is in feite heel logisch: wat zich zo lang heeft teruggetrokken durft zichzelf helemaal nog niet te laten zien.
Een stembevrijder werkt daarom altijd met wat er wél wil. Dat is in het begin vaak zuchten of bijvoorbeeld een zacht pfffff. De kunst is om steeds zo dicht mogelijk te blijven bij wat er wel is en wat er wel wil. Zo hoef je je systeem nooit te forceren om meer te doen dan jezelf wil en aankan.
Volgende nieuwsbrief: Klara zegt
In de volgende nieuwsbrief deelt Klara wat zij zelf heeft ervaren rondom dit thema en hoe stembevrijding haar geholpen heeft om meer ruimte voor haar spreken te ervaren.