Misschien heb je het weleens gehoord of gelezen: een testimonial van iemand die zijn stotteren overwonnen heeft.
Klara en ik zijn niet zo happig op die term. Het impliceert namelijk dat degenen die ‘nog’ stotteren ‘verliezers’ zijn.
En ook dat het nodig is om je stotteren te overwinnen. Terwijl dat wat ons betreft helemaal niet hoeft. Je kunt prima én stotteren én daadwerkelijk geen last ondervinden van je stotteren.
Hoe het voor Klara voelt
Klara zegt: ik weet niet hoe het voelt om je stotteren te overwinnen, want ik stotter nog steeds. Ik denk dat het voor mensen heel fijn kan zijn als ze hun stotteren overwonnen hebben. Natuurlijk.
Alleen kan ik oprecht zeggen dat mijn stotteren mij niet meer in de weg zit.
Soms wil ik nog wel eens wegduiken voor een stotter, of mijn lichaam wil dat. Dit is door de jaren heen toch een automatisme geworden. Maar ik geef me daarna niet meer zo op m’n kop.
Ik weet nu dat dit bij het stotteren hoort en kan er lief naar kijken. Daarom zit het me niet meer in de weg.
Ik voel soms ook nog een moeilijke situatie aankomen. Dit is eigenlijk gewoon angst. Oude angst weet ik nu. Maar ik ben niet meer bang voor de angst, daarom wordt het rustiger. En soms is het er nog wel, dan ga ik erin zingen.
Laten we het woord overwinnen eens onderzoeken
Het woord overwinnen impliceert een gevecht.
Klara zegt: ik heb zeker een gevecht met mijn stotteren gevoerd. En met mijzelf. Als je vastzit in de eenzaamheid en frustratie en de pijnlijkheid die stotteren met zich meebrengt, dan ben je zeker ook in gevecht met jezelf.
En als ik terugkijk op die periode… als iemand dan tegen mij had gezegd ‘ga maar zingen’, dan had ik eerst ook gedacht: ja maar dat lukt niet want mijn keel zit dicht. Ja maar alles zit op slot. Ja maar wat haalt het uit.
Altijd eerst een ‘ja maar’ denk ik.
Uiteindelijk ben ik bij een zangavond van Jan Kortie terechtgekomen. Helemaal niet met de insteek dat het iets voor mijn stotteren zou kunnen doen. En wat bleek? Het veranderde alles voor mij.
Enerzijds kon mijn stem losbreken, zoals ik in de vorige nieuwsbrief vertelde. En anderzijds ervaarde ik dat ik helemaal goed ben zoals ik ben. Met stotteren en al.
Dat proces heeft zich in de maanden daarna verdiept. En hier sta ik nu. Ik werk als stembevrijder en ben daarin volledig afhankelijk van mijn eigen stem.
Is dit nu een testimonial?
Klara zegt: wel en niet. Dit is míjn verhaal. Dit is wat stembevrijding voor mij en mijn stotteren heeft betekend. En nog steeds betekent.
Maar de reden dat ik mijn verhaal deel is niet om te bewijzen dat stembevrijding wonderen kan verrichten voor je stotteren.
De reden dat ik mijn verhaal deel is dat ik het je zo ontzettend van harte gun om al zingend te ervaren dat je helemaal goed bent zoals je bent. Met alles erop eraan.
Ook met je stotters. Dat je dat kunt ervaren en dat je daarin kunt ontspannen.
En wat stembevrijding nog meer voor mij doet?
Dat kan ik niet in één alinea uitleggen. Daarvoor moet je de nieuwsbrief blijven volgen. Of een sessie bij ons doen.