Klara stottert de laatste tijd heel veel meer. Ze heeft gedoe met haar dochter op school. Wat verdrietig is en wat veel geregel en energie kost.
Dat stotteren vindt ze heel interessant, want nu kan ze het echt gaan onderzoeken. Toen haar stotteren lange tijd bijna weg was, kon ze er eigenlijk niet goed meer bij. En nu het weer terugkomt, kan ze er bewust naar kijken.
Ik ging met Klara in gesprek over wat ze daar tot nu toe in ontdekt heeft.
Jolanda: Nou Klara, vertel.
Klara: Ten eerste: wat ik steeds pretendeer – dat ik geen moeite meer heb met mijn stotteren – dat blijkt echt zo te zijn. Het is dus niet alleen het idee dat ik mijn stotteren accepteer, maar ik merk in de praktijk ook echt dat het me niet meer zo raakt. Dat is heel erg fijn!
Dat zeg ik niet omdat het een prestatie is, of om te bevestigen dat stembevrijding goed is. Maar omdat ik zelf bijna verbaasd ben dat ik zo senang ben met het vele stotteren van de laatste tijd. Dat maakt dat ik me afvraag: wat is dat dan?
Wat ik er vooral in ervaar is dat ik niet weg hoef van mezelf als ik stotter. Ik blijf. Ja, ik blijf.
Ik snap dat het zeker niet altijd een bewuste keuze is om te blijven. Ik herinner mij nu van vroeger dat ik automatisch ‘vertrok’ wanneer ik stotterde. Ik raakte helemaal vast in een stotter. Al mijn aandacht ging naar die stotter. En tegelijk wilde ik ook helemaal niet in het moment aanwezig zijn, want ik voelde mij vreselijk.
En dat is dus kennelijk wat ik heb geleerd in stembevrijding. Om te blijven en ruimte in te nemen. Om niet weg te gaan. Niet zozeer als een bewuste keuze, maar als iets wat ik opmerk dat gebeurt.
Ik geloof nu heel sterk dat ik het werk dat ervoor nodig was ‘om daar te komen’, zelf moest doen. Ik was bereid om mijn eigen ruimte in te nemen. Om te blijven wanneer het ongemakkelijk werd. Om het ongemak te voelen en er niet voor weg te gaan.
Weet je, mensen die stotteren ervaren vaak minder ruimte. Ik had geleerd om mezelf terug te trekken. Dat was vaak veiliger. Het was echt een enorme stap om wel die ruimte in te durven nemen. Maar uiteindelijk had ik dat zelf te doen.
Stembevrijding helpt je om die ruimte weer langzaam in te gaan nemen. Helemaal op jouw eigen tempo en op jouw eigen manier.
Jolanda: Hoe helpt stembevrijding je dan precies om die ruimte in te nemen?
Klara: Ten eerste omdat het altijd gaat om wat er nu is. Er hoeft niets anders. Je bent helemaal welkom zoals je nu bent. Met alles erop en eraan. Je hoeft dus feitelijk niets te doen, alleen te gaan staan en te ervaren wat het met je doet om jouw ruimte in te nemen. Bij het ongemak blijven, in plaats van ervan weg te gaan. Doordat je helemaal welkom bent en liefdevol ontvangen wordt, kan je systeem langzaam ontspannen en leren dat er niets misgaat wanneer jij jezelf laat zien.
Ik heb 100% toestemming ervaren om mijn ruimte in te nemen. Met alle gevoelens die daarbij komen kijken. En daardoor heb ik stapje voor stapje steeds meer vrijheid kunnen ervaren in mijn eigen ruimte innemen.
Daarnaast nodigt stembevrijding je uit om geluid te geven aan wat er in je leeft. Met je stem. Daarmee kun je als het ware loszingen van vastzit. Dit is uiteraard geen eenmalige oefening, maar wanneer je dit herhaaldelijk doet dan wordt je lichaam steeds vertrouwder met ook verbaal je eigen ruimte innemen.”
Jolanda: Ik merk dat bij mezelf ook hoor, dat ik vanwege allerlei redenen ook de neiging heb om bij mezelf weg te gaan. Sterker nog: dat ik mezelf daarom afwijs en daardoor nog meer bij mezelf wegga. In dat opzicht is het ook opvallend dat ik vroeger gestotterd heb. Stembevrijding heeft mij daar zoveel in geleerd en in laten ervaren en laten helen.
Dat maakt dat ik zo gepassioneerd ben om samen met jou die jaargroep te geven voor mensen die stotteren. Een veilige groep om te oefenen met ruimte innemen en blijven. Die groep start waarschijnlijk ergens in de loop van 2027.
Ondertussen geven we 31 oktober op het Stotterevent een lezing over stembevrijding en een workshop. En zondag 13 december weer een workshop in Woerden (hierover volgt een e-mail).
Verder gaan we de maandelijkse nieuwsbrief weer oppakken. Waarin we vooral blijven delen over wat we ontdekken over stotteren, ruimte innemen, expressie, etc.
Tot slot: We krijgen weleens vragen van lezers over wat we delen. Stel die gerust, we beantwoorden die graag. Gewoon omdat we dit met zoveel liefde en passie doen, naast ons andere stembevrijdingswerk.
Hartegroet,
Klara en Jolanda