In de vorige nieuwsbrief vertelde ik hoe stembevrijding je weer iets van je levendigheid terug kan geven. We hebben gedurende ons leven allerlei momenten meegemaakt waarin we zijn afgewezen. Op die momenten hebben we noodgedwongen iets van onszelf moeten terugtrekken. Hebben we een stukje van onze sprankeling hebben ingeleverd zeg maar.
Als je stottert dan is de kans groot dat je herhaaldelijk impliciet of expliciet de boodschap hebt meegekregen dat stotteren ‘eigenlijk’ niet goed is. Want of je nu spreektips krijgt of juist opbeurend wordt aangekeken: er is ‘iets’ met je aan de hand.
En zo kan bewust of onbewust het patroon ontstaan dat je jezelf niet helemaal laat zien. Dat je niet alleen je stotters probeert in te houden, maar ook een deel van jezelf.
Klara zegt hier het volgende over
Als ik stembevrijdend zing, helemaal als dat in een groep is, dan kan ik mij ontzettend levendig voelen. Dat gevoel, dat euforische, dat kende ik eerder niet.
Vroeger was ik vaak heel negatief over mijzelf. Terwijl ik eigenlijk altijd een optimistisch en enthousiast ben persoon geweest. Maar wat mezelf betreft was ik heel negatief.
Maar nu, als ik zing, als ik echt zing wat er is, dan voel ik mezelf uit elkaar barsten en opgeruimd.
Nogmaals, het geeft een enorme levendigheid. Het stroomt dan allemaal. Ik merk ook dat het moeilijk is om uit te leggen.
Als ik zing dan breekt mijn stem los
Ik ga toch een poging doen. Stembevrijdend zingen gaat voor mij heel specifiek over het gebruiken van mijn stem. Om met mijn stem zingend uiting geven aan wat ik voel. In dat gebruik van mijn stem, daar ben ik van overtuigd, zit een levendigheid in die ik nooit eerder heb gevoeld.
Mijn stem zat voorheen altijd in de weg. Er was letterlijk een blokkade. En nu is mijn stem echt helemaal levendig. Niet alleen tijdens het zingen. Maar ook daarnaast. Dat zingen heeft die blokkade echt losgebroken. Ja, losgebroken is het goede woord.
Dat betekent niet dat ik niet meer stotter. Maar wel dat mijn stem de vrijheid voelt om te spreken. Met en zonder stotters.
Een voorbeeld
Ik was laatst op een retraitedag van de opleiding tot stembevrijder. Ik ging erheen met een zwaar en wanhopig gevoel vanwege een privésituatie. Ik voelde mij opgesloten in mezelf en wist niet hoe ik hulp moest vragen. Ik wist ook echt niet hoe iemand anders mij hierin zou kunnen helpen. Pure wanhoop voelde ik.
Zo’n wanhoop heb ik ook over mijn stotteren gevoeld. Wanhoop en eenzaamheid: want niemand kan je helpen om te praten. Ja, iemand kan het woord voor je nemen, maar ze kunnen dat nooit helemaal doen op een manier die aansluit bij wat jij écht wil zeggen. Dat weten ze simpelweg niet. Er is maar één iemand die kan zeggen wat je wil en dat ben je zelf.
En als dat dan niet lukt dan voel je je zo enorm opgesloten. Ik voelde dat dan letterlijk hier in mijn borstgebied. Helemaal vast en klem.
Dat vaste en beklemmende gevoel voelde ik dus ook tijdens die retraitedag. Ik besloot om in mijn wanhoop te gaan zingen. In het begin ging dat moeizaam, want ik ben dan toch vooral bezig met ‘hoe doe ik dat dan’ en ‘hoe krijg ik adem’. Maar ik ben zachtjes gaan zingen, heel zachtjes. Auw en ooh en aiaiai. En dan voel ik langzaam, heel langzaam, ruimte ontstaan.
Van wanhoop naar levendigheid
Dus eerst er is die wanhoop en ellende en eenzaamheid. Maar gaandeweg dat zingen – zingend mijn stem gebruiken – voel ik mijzelf opengaan en openbreken. Net alsof er allemaal riemen los werden geknakt. Echt ruimte voelen en weer kunnen ademen. Mijn levendigheid weer voelen. En enorme dankbaarheid.
Tot zover deze nieuwsbrief weer. Mocht je vragen hebben of iets willen delen, dan kan dat altijd. Je kunt gewoon deze mail beantwoorden.